Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Trylogia Sowiego Maga. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Trylogia Sowiego Maga. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 19 października 2015

Rycerz Sowy

Autor: Mercedes Lackey, Larry Dixon
Tytuł oryginału: Owlknight
Tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2015
Stron: 420

   „Rycerz Sowy” stanowi trzeci tom „Trylogii Sowiego Maga” i jest zwieńczeniem przygód Dariana Firkina oraz jego więź-ptaka puchacza Kuoriego. Miałam spore opory, by sięgnąć po tę książkę, ponieważ o ile „Lot Sowy” mnie zainteresował, o tyle „Oczy Sowy” zdecydowanie mnie nie porwały. Jednak ciekawość, jak zakończy się historia zmusiła mnie do przeczytania zamknięcia serii. 

   Od wydarzeń, jakie zostały opisane w drugim tomie minęły dwa lata. Darian skupił się na stworzeniu Doliny k'Valdemar. Keisha zdała egzamin na uzdrowiciela, a Shandi w dalszym ciągu brała udział w szkoleniu na Herolda. Okres ten dla wszystkich był bohaterów dość pracowity, jednak też w miarę spokojny. Każda z postaci skupiła się na poszerzaniu swoich umiejętności oraz wykorzystaniu ich dla dobra społeczności. Darian cały swój czas poświęcił na  wypełnianie obowiązków.. Wraz z rosnącą odpowiedzialnością uświadomił sobie, że od kilku lat nie zrobił nic dla  siebie, a ten wniosek popchnął go do wyruszenia w podróż, która pozwoliłaby mu poznać los, jaki spotkał jego rodziców.

   Opowieść o Sowim Magu w dalszym ciągu skupiona jest wokół Dariana i Keishy. Młodzi bohaterowie dojrzewają, a w ich relacje wkradają się wątpliwości. Pozbywszy się pierwszego zauroczenia, Keisha i Darian zaczynają coraz więcej zastanawiać się nad tym, w jakim kierunku zmierza ich związek. Poszukiwania rodziców Sokolego Brata dają im idealny pretekst do zweryfikowania własnych uczuć i stają się punktem zwrotnym w stosunkach między nimi. Pozostałe postacie, które zdążyliśmy poznać w poprzednich dwóch tomach trylogii odchodzą w cień. Są prawie nieobecni i nie poświęcono im zbyt wiele uwagi, mają jednak znaczący wpływ na postępowanie dwójki głównych bohaterów.

   Autorzy wiele uwagi poświęcili detalom. Poznajemy dokładne opisy licznych strojów bohaterów oraz szczegóły architektoniczne Doliny k'Valdemar, osady plemienia Kota-Ducha, czy też siedziby Lorda Breona. Wraz z wyprawą Dariana, opuszczamy pogranicze, zwiedzamy  północne krainy i poznajemy mieszkające tam liczne plemiona, zarówno te nastawione pokojowo, jak i wojownicze. Po bogactwie oryginalnych stworzeń, jakie zostało zaprezentowane w drugim tomie, tu nie natrafiamy na żadne nowe inteligentne rasy. Miłym wyjątkiem jest lodowy smok, jaki stanął na drodze drużynie Sowiego Maga. 

   Fabuła książki zaczyna się dość leniwie i w zasadzie przez pierwszą połowę powieści nie natrafimy na zbyt wiele akcji. Dopiero gdy Darian wyrusza na wyprawę, historia zaczyna nabierać tempa, a fabuła zaczyna się rozwijać. Skupienie opisów, jakie ma miejsce w początkowej części może wydawać się nieco nużące i zmiana scenerii jest odświeżająca. Bardzo ważne w tej historii są uczucia z jakimi zmagają się bohaterowie. Oprócz uczuć dwójki głównych postaci miotających się przed podjęciem decyzji dotyczącej ich przyszłości, równie znaczące są emocje, z jakimi zmaga się Shandi. Dziewczyna psychicznie nie jest gotowa do roli Herolda, zmaga się ze strachem oraz z legendą jaka otacza członków tej profesji.

   Język powieści nie zachwyca, niektóre zdania wydają się skonstruowane nieco niechlujnie, dość często trafiają się powtórzenia, których spokojnie można było uniknąć, a część z nich ma niezbyt poprawną składnię. Na szczęście nie są to rażące i przeszkadzające błędy, szybko można się przyzwyczaić do takiego sposobu pisania. Znacznie poważniejszym brakiem jest  absolutna nieumiejętność wywoływania w czytelniku jakichkolwiek emocji podczas lektury, co sprawia, że czyta się ją płynnie, choć dość obojętnie.

   Mimo początkowych obiekcji i przeciętnego języka, dość dobrze bawiłam się przy lekturze tej powieści. Autorzy dobrze oddali psychikę postaci i problemy z jakimi zmierzają się młodzi ludzie wchodzący w dorosłość, przyjmując nowe obowiązki i tworząc poważne relacje. Znajdziemy tu też pewną instrukcję, zestaw porad, które mogą pomóc osobom zmagającym się z podobnymi kłopotami co bohaterowie powieści. To wszystko sprawia, że „Rycerz Sowy” znacznie lepiej sprawdza się jako opowieść dla młodzieży niż książka dla tych, którzy mają już więcej lat na karku.

Za książkę serdecznie dziękuję portalowi Insimilion.

piątek, 28 sierpnia 2015

Oczy sowy

Autorzy: Mercedes Lackey, Larry Dixon
Tytuł oryginału: Owlsight
Tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk
Cykl: Trylogia Sowiego maga - Tom II (Kroniki Valdemaru)
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2015
Stron: 452

   Pierwszy tom „Trylogii Sowiego Maga” zawierał w sobie pełną, zamkniętą historię. Darian stał się świadkiem napadu barbarzyńców na rodzimą wioskę, po czym przy wsparciu niespodziewanych sojuszników udało mu się pokonać najeźdźców. Niewiele innych wątków poruszono w pierwszej części tego cyklu i trudno było mi sobie wyobrazić z czym spotkam się w kolejnej odsłonie serii.

   Historia opowiedziana w „Oczach sowy” dzieje się cztery lata po wydarzeniach przedstawionych w „Locie sowy”. Darian podrósł i podszkolił swoje magiczne umiejętności pod okiem Sokolich Braci, trafiając w końcu do rodzimej doliny Śnieżnego Ognia. Zagajnik Errolda powoli otwierał się na świat, w wiosce coraz częściej zjawiali się kupcy, a mieszkańców zaczęło przybywać. Pojawiły się kolejne rodziny osadników, a do jednej z nich należały Keisha i Shandi Alder. Pierwsza z nich odkryła w sobie talent uzdrowicielki i stała się jedynym medykiem we wsi. Po jej młodszą siostrę przybył śnieżnobiały koń - Towarzysz, co było równoważne z wyborem na Herolda. Przed Shandi zarysowała się perspektywa długiego i wymagającego szkolenia w Kolegium Heroldów, udała się więc w głąb Valdemaru, by rozpocząć nauki.

   Starsza z sióstr to najważniejsza nowa postać, jaką mamy okazję poznać w tym tomie. Panna Alder to dziewczyna mocno zamknięta w sobie i stroniąca od ludzi. Zawód uzdrowicielki wymusza na niej częste kontakty z ludźmi, jednak z nikim poza młodszą siostrą nie łączy jej bliższa więź. Darian dorasta, nabiera doświadczenia oraz staje się rozsądniejszy i mniej impulsywny. Oswaja się ze swoim magicznym darem, choć w dalszym ciągu jest na początku drogi do bycia wielkim magiem. Znacznie lepiej też odnajduje się w towarzystwie innych ludzi, nie obawia się już niezrozumienia i nie ma oporów przed przedstawianiem własnego zdania. Oprócz Keishy w książce pojawiają się kolejni Sokoli Bracia i przedstawiciele nieludzkich, rozumnych ras, jednak nie będzie nam dane bliżej poznać żadnego z nich.

   Wydarzenia w tej powieści toczą się bardzo leniwie, a akcji uświadczymy tu naprawdę niewiele. Poszczególne wątki nie porywają, nie wymagają też wielkiego skupienia od czytelnika. Można nawet odnieść wrażenie, że w tej książce nic się nie dzieje, gdyż bohaterów nie spotyka nic nadzwyczajnego. Nawet wybór Shandi na Herolda jawi się jak coś naturalnego, a brak kontynuacji tego wątku sprawia, iż dość szybko zapomina się o tej scenie. Zdecydowanie większy nacisk położono na przybliżenie czytelnikowi kulisów przedstawionego świata. Mamy dobrą okazję poznać obyczajowość Valdemarczyków i Tayledrasów, a te w pewnych aspektach mocno się między sobą różnią, jak chociażby w sprawie konwenansów oraz w podejściu do spraw damsko-męskich.. Mieszkańcy wsi są znacznie bardziej pruderyjni od Sokolich Braci, którzy sprawy seksu i nagości traktują jak coś zupełnie naturalnego.

   Wydarzenia powiązane z Zagajnikiem Errolda poznajemy z perspektywy Keishy, oczami Dariana zaś obserwujemy to, co ma związek z Sokolimi Braćmi. Nie znajdziemy tu jednak żadnego wyróżnienia, które pozwoliłoby od razu stwierdzić, z jakim narratorem mamy w danym momencie do czynienia, gdyż kolejne fragmenty niczym się między sobą nie różnią. Język tego tomu jest identyczny, z jakim mieliśmy do czynienia w części pierwszej. Bardzo dyskretnie wspomniane są erotyczne zachowania bohaterów, równie lakoniczne są opisy brutalnych wydarzeń. Nie znajdziemy tu też zbyt wiele humoru. Jest to poprawnie napisana historia, której ciężko porwać czytelnika.

   Po całkiem dobrze przyjętym tomie pierwszym spotkało mnie pewne rozczarowanie, gdy sięgnęłam po „Oczy sowy”. Zastanawiałam się, czy wątki enigmatycznie wspominane w „Locie sowy”, jak choćby idea oczyszczania Lasu Pelagirskiego ze skutków magicznych burz, znajdą tu swoją kontynuację. Tak się jednak nie stało, w tej części powoli odkrywamy kolejne wydarzenia, a akcja zawiązuje się bardzo powoli. Nie jest to zła książka, jednak przez swoją monotonię i niespieszny rozwój zdarzeń, trudno było mi doczytać ją do końca. Przedstawiony dość szczegółowo świat to nieco za mało, by skusić się na kontynuowanie przygody z poznanymi bohaterami, zwłaszcza, że kreacją nie oczarowują, a ich losy wciąż pozostały mi całkowicie obojętne. Ponadto, zakończenie sprawia wrażenie napisanego nieco na siłę i na skróty. Poruszone problemy nagle, wręcz magicznie, się rozwiązują; zdecydowanie zabrakło mi stopniowania napięcia.

   Czytelnikom pierwszej części „Trylogii Sowiego Maga” mogę polecić jej drugą odsłonę, o ile tylko nie spodziewają się galopującego tempa i nagłych zwrotów akcji, Powoli rozkręcająca się fabuła, całkowicie pozbawiona jakiegokolwiek napięcia, zdecydowanie nie zachęca, by poznać zwieńczenie tego cyklu. Całkiem przyjemnie jest zagłębić się w tak drobiazgowo przedstawionym świecie, jednak jest to wycieczka zdecydowanie nudnawa i pozbawiona mocnych wrażeń.

Za książkę serdecznie dziękuję portalowi Insimilion.

sobota, 22 sierpnia 2015

Lot sowy

Autor: Mercedes Lackey, Larry Dixon
Tytuł oryginału: Owlflight
Cykl: Trylogia Sowiego Maga, Tom I (Kroniki Valdemaru)
Tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2015
Stron: 356

   Mercedes Lackey zasłynęła jako twórczyni obszernego cyklu: Kroniki Valdemaru. Przy pracy na tą serią wspierał ja mąż - Larry Dixon, będący współautorem kilku powieści, w tym tej, która jest obiektem niniejszej recenzji. Z autorką miałam okazję zetknąć się już wcześniej i dobrze ją wspominam, dlatego tym chętniej sięgnęłam po „Lot sowy” - pierwszy tom "Trylogii Sowiego maga", jaki w tym roku ukazał się w Polsce nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka.

  Tłem opisywanych wydarzeń jest niewielka wioska, gdzieś na rubieżach Valdemaru, tuż obok budzącego grozę Lasu Pelagirskiego. Mieszkańcy Zagajnika Errolda to prości ludzie, którzy przywykli do swego dość hermetycznego życia. Z powodu obaw przed tym, co kryje ogromna puszcza, wieś została praktycznie odcięta od świata. Kupcy nie mają po co przybywać, skoro nikt nie wyprawia się do lasu po barwniki i skóry, a miejscowi ludzie stali się samowystarczalni. Wieści z szerokiego świata praktycznie nie docierają na tak głęboką prowincję, a każda zmiana wydaje się mieszkańcom przerażająca. Ci, co nie są częścią społeczności również budzą niepokój wieśniaków - a taką właśnie osobą jest Darian, główny bohater opowieści.

   Poznajemy Dariana jako młodego chłopca. Po utracie rodziców, którzy nie wrócili z wyprawy do lasu, wieś zadecydowała, by zajął się nim miejscowy czarodziej Justyn. Mieszkańcy Zagajnika Errolda traktują chłopaka jak zło konieczne; z jednej strony nie chcą być okrutni wobec niego, z drugiej zaś gardzą nim i obawiają się go, ponieważ nie posiada szersze horyzonty. Nauka u maga powinna być dla Dariana ciekawym urozmaiceniem, jednak jego zmysł praktyczny w połączeniu z niewielkim talentem magicznym Justyna sprawia, że chłopiec nie widzi w niej żadnego sensu. Gdy wieś napadają barbarzyńcy z północy, chłopakowi udaje się uciec do lasu, którego nie obawia się jako jedyny spośród mieszkańców wioski. To dopiero początek wielkich zmian, jakie zajdą w jego życiu.

   Darian jest typowym nastolatkiem; zbuntowany, poszukujący własnego miejsca i pragnący zdobyć szacunek u starszych. W przeciwieństwie do innych obywateli Zagajnika Errolda, ma w sobie głód wiedzy, pragnie odkrywać nowe perspektywy, a nie jak pozostali, spędzić całe życie w monotonnym rytmie zmieniających się pór roku, wyznaczających mieszkańcom wsi kolejne dni. Jako syn dwójki myśliwych, z którymi nieraz polował w leśnych ostępach, nie czuje lęku przed puszczą - wręcz przeciwnie, znajduje w niej spokój i ucieczkę od wypominających mu niewdzięczność sąsiadów. Jest inteligenty i jak na nastolatka mało porywczy, a postawiony w kryzysowej sytuacji znajduje w sobie wiele odwagi. Jak każdy dorastający młodzieniec poszukuje u dorosłych szacunku i bliskości, pragnie, by inni liczyli się z tym, co mówi i co czuje.

   Chłopak spotyka na swej drodze kilka interesujących postaci. Pierwszą z nich jest Justyn, mag i medyk opiekujący się mieszkańcami Zagajnika Errolda. Nieposiadający nigdy zbyt wielkiej mocy czarodziej po odniesieniu ran w bitwie prawie całkowicie stracił dar, a jego posługi dla sąsiadów w znacznej mierze ograniczają się do pomocy medycznej. Justyn nie cieszy się szacunkiem współmieszkańców; jako opiekun Dariana również niezbyt się sprawdza, nie brakuje mu jednak odwagi, o czym przekonujemy się, gdy do wsi wkraczają barbarzyńcy. Kolejnym bohaterem wartym uwagi jest Śnieżny Ogień, jeden z Tayledrasów, zwanych przez Valdemarczyków Sokolimi Braćmi. Jak wszyscy jego rodacy posiada dar magii oraz związanego z nim więź-ptaka. Jego Towarzyszem jest ogromny puchacz - Hweel, połączony z nim za pomocą myślmagii; jest jego oczami zarówno w nocy, jak i w dzień, czyniąc z niego tym skuteczniejszego zwiadowcę.

   Przedstawiony w powieści świat pełen jest oryginalnych istot. Jednymi z nich są zwierzęcy Towarzysze, istoty dysponujące darem magii, które są silnym wsparciem dla czarodziejów. Kolejne to Dyheli, jeleniopodobne stworzenia o silnie rozwiniętej myślmagii, patrzące na swych sprzymierzeńców przez pryzmat stada. Następne to jaszczurkopodobne istoty - hertasi, w ramach umowy wyręczające Sokolich Braci w prozaicznych czynnościach, takich jak gotowanie i dbanie o czystość obozowisk. Ostatnim z inteligentnych gatunków jest gryf, tu reprezentowany przez Kelvrena, dość młodego osobnika, należącego do grupy szkolonych do walki Srebrzystych. Stworzone przez autorów uniwersum zamieszkują również pozbawione inteligencji stworzenia, przez ludzi nazywane potworami. Zarówno jedne, jak i drugie są skutkiem magicznych modyfikacji, czasem prowadzonych celowo, kiedy indziej zaś powstające spontanicznie dzięki magicznym burzom.

   Książka jest napisana dość prostym, ale i przystępnym językiem. nie sprawia najmniejszych problemów w lekturze. Niezbyt często występujące neologizmy są albo od razu wyjaśniane, albo ich znaczenie staje się oczywiste dzięki kontekstowi, w jakim się pojawiają. Autorzy z dużym wyczuciem i znawstwem opisują uczucia oraz myśli jakie gnębią nastoletniego bohatera powieści.

   Jest to wciągająca opowieść, która, choć rozpoczyna się dość leniwie i niezbyt ciekawie, z czasem porywa coraz bardziej. Kolejne wydarzenia następują po sobie dość szybko, jednak nie na tyle, by zabrakło miejsca na drobiazgowe przedstawienie wykreowanego przez autorów świata. Jestem niezmiernie ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterów, mimo tego, że wątki poruszone w tym tomie zostały zamknięte i książka stanowi jedną całość.

Za książkę serdecznie dziękuję portalowi Insimilion.