Ukochani autorzy

  Dziś przyszła pora na listę 10 ulubionych autorów. Wybór jest niezmiernie trudny, trafili tu różni twórcy, w większości już nieżyjący. Tu znów decydującą rolę odegrał mój niechętny stosunek do współczesnej literatury. Kolejność na liście jest zupełnie niezależna od moich sympatii, bo trudno porównać tak różnych twórców, jak ci poniżej.  W takim razie nazwiska alfabetycznie wprowadzą porządek, bez niepotrzebnej hierarchii.

  David Attenbrough

 Urodzony w roku 1926 w Londynie. Autor rewelacyjnych książek oraz twórca wybitnych seriali popularnonaukowych. Niewątpliwą zaletą jego dzieł jest ich wielka przystępność. Są najeżone ciekawostkami ze świata przyrody niczym prawdziwa wielkanocna baba rodzynkami. Za najlepsze książki uważam: Na ścieżkach życia oraz Życie na Ziemi. Najlepsze seriale to moim zdaniem: Życie ssaków oraz Życie gadów i płazów. Nie zmienia to faktu, że wszystkie jego książki są bardzo interesujące, a i seriale oglądam z wielką przyjemnością.

    Jane Austen

   Żyła w latach 1775- 1817 w Anglii. Nie napisała wiele, jednak każda z jej powieści jest świetnie napisana i porywająca. Nie jest to literatura ambitna, ale za to idealny przykład literatury przyjaznej czytelnikowi. Najbardziej cenię sobie jej Emmę, choć przyznać muszę, że do każdej z sześciu powieści wracam z wielką przyjemnością. Każda książka roi się od barwnych, żywych postaci, które choć żyły dawno temu, jednak są bardzo bliskie. O jej wielkiej popularności świadczy chociażby liczba ekranizacji jej nielicznych powieści, naliczyłam ich blisko trzydzieści. Jest to autorka, której nie wypada nie znać, gdy jest się kobietą. 

  Agatha Christie 

  Kolejna Brytyjka na mojej liście, żyła w latach  1890- 1978. Stworzyła szereg niebanalnych postaci, począwszy od Herkulesa Piorot, poprzez pannę Marple, państwo Beresford, na pani Adrianne Olivier skończywszy. Przeczytałam i posiadam prawie wszystkie jej kryminały, tych kilka brakujących sztuk namiętnie poszukuję. Ciężko mi wybrać ulubioną jej powieść, chyba przez sentyment będzie to Morderstwo w Orient Expresie, był to mój pierwszy kontakt z jej twórczością. Film z 1974 roku zachwycił mnie na tyle, że postanowiłam bliżej poznać Herkulesa Poirot. W ten sposób sięgnęłam po książki. The ABC Murders udało mi się kiedyś zdobyć w wersji oryginalnej i była to pierwsza książka, którą przeczytałam po angielsku.

   James Oliver Curwood

  Kolejny nieżyjący już autor na mojej liście. Urodził się w 1878 roku w Michigan, zmarł w 1927. Jego prozę poznałam dawno temu i zachwyciła mnie wielkimi północnoamerykańskimi przestrzeniami, pięknymi opisami przyrody oraz zwierzęcymi bohaterami książek. Jego powieści czyta się błyskawicznie, potrafiłam jako podlotek, całą noc poświęcić czytając po raz kolejny, którąś z jego książek. Najbardziej zapadły mi w pamięć: Szara wilczyca oraz Włóczęgi północy. Jego powieści, choć często dość schematyczne, jednak moim zdaniem na głowę biją współczesną literaturę młodzieżową. Mam do niego wielki sentyment i z ogromną chęcią wracam do jego książek.

  Aleksander Dumas (ojciec)

 Żył w latach 1802-1870 we Francji. Napisał ogromną  ilość powieści historycznych. Jedne czyta się lepiej inne gorzej, ponoć lubił podpisywać swoim nazwiskiem nie tylko swoje teksty. Nie zmienia to faktu, że po książki opatrzone tym nazwiskiem sięgam bez większego zastanawiania się. Ma u mnie swoją własną półkę, na której zmieści się jeszcze wiele jego dzieł. Do moich ulubionych z pewnością należy: Józef Balsamo, choć zdaję sobie sprawę, że jeszcze wielka ilość powieści przede mną i możliwe, że gdy się z nimi zapoznam zmienię ulubieńca. Czeka na mnie w domu kilka tytułów, w międzyczasie poluję na inne. Muszę mieć humor, by się do jego książek zabrać, ale o tak bardzo je lubię.

   David Eddings

   Pierwszy twórca fantastyki na mej dzisiejszej liście, chociaż nie ostatni. Żył w latach 1931-2009, jest jednym z nielicznych amerykańskich twórców, którzy nie budzą we mnie negatywnych skojarzeń. Napisał pięć obszernych cykli fantastycznych, z których najbardziej cenię sobie Ellenium. Jego książki czyta się bardzo dobrze, są napisane lekkim językiem, jednak posiadają w sobie to coś, co sprawia, że nie są ani bardzo banalne ani męczące. Jego ogromne poczucie humoru delikatnie wypływa z kolejnych stron nie zalewając czytelnika powodzią. Ponadto stworzył szereg przesympatycznych bohaterów, których bardzo trudno nie lubić. Jego książki nadają się również dla młodszych czytelników, choć są tam niuanse, których młodzież może nie wyłapać. Polecam jego powieści wszystkim miłośnikom klasycznej fantasy.

   Robert van Gulik

   Jedyny Holender na mej liście, choć jak tak sobie pomyślę, to chyba jedyny holenderski autor, którego znam. Żył w latach 1910-1967, a jego wielką miłością były Chiny, którym oddał należny hołd w swoich powieściach. Bohaterem większości jego książek jest Sędzia pokoju Di, postać mająca swój historyczny pierwowzór. Akcja jego książek dzieje się w drugiej połowie siódmego wieku naszej ery w Chinach. Jego powieści stanowią połączenie klasycznych kryminałów, z powieścią historyczną ukazującą średniowieczne Chiny. Łakomy kąsek zarówno dla miłośników kryminałów, jak i amatorów państwa środka.

   Terry Pratchett

   Jeden z trzech żyjących jeszcze autorów w dzisiejszym zestawieniu, urodził się w 1948 roku. Pierwszym moim kontaktem z jego twórczością był Dobry omen, którego współautorem był Neil Gaiman. Książka oczarowała mnie ogromnym poczuciem humoru oraz niebanalnym spojrzeniem na świat. Nie za wiele czasu minęło a skusiłam się na Świat Dysku, z których blisko czterdziestu tomów posiadam i przeczytałam już zdecydowaną większość. W jego książkach cenię sobie przemycane dyskretnie ważne problemy, które choć przeniesione w zupełnie inne uniwersum są aktualne i dają do myślenia. I choć spotkałam się z ludźmi, którzy jego książek nie trawią, to trudno mi to zrozumieć. Powieści choć w większości lekkie, łatwe i przyjemne, skłaniają jednak do refleksji i to jest ich zdecydowanie mocną stroną.

   Andrzej Sapkowski

   Trzeci i ostatni zarówno żyjący autor, jak i pisarz fantastyczny. Jest rówieśnikiem Terry'ego Pratchetta, choć pisze w zupełnie innym stylu. Jego książki również niosą ze sobą sporą dawkę humoru, jednak tu najczęściej towarzyszy im brutalna rzeczywistość oraz zwykła przemoc. Powieści roją się od nietuzinkowych bohaterów, którzy często mają swoje słabości. Lubuje się w niestandardowych zakończeniach, nie pozwalając bohaterom na klasyczny happy end. Oprócz Sagi o Wiedźminie, bardzo podoba mi się opowiadanie Złote popołudnie. Ma w sobie urok, który nie jest typowy dla jego twórczości.

   Wiliam Shakespeare

  Ostanie nazwisko na moje liście, żyjący w latach 1564-1616. Jego komedie zawsze są zabawne, tragedie zawsze krwawe. Pisał sztuki tak, by podobały się każdemu. Mimo ponad 400 lat są wciąż aktualne i ciągle żywe dzięki licznym adaptacjom teatralnym i filmowym. Gdy tylko wypatrzę jakąś adaptacje w najbliższym teatrze to staram się jej nie opuszczać. Tematyka jego dzieł oscyluje wokół silnych emocji, które targają bohaterami. Dzięki temu jego sztuki nie starzeją się i można śmiało manipulować umieszczając ich akcję w dowolnych czasach. Do moich ulubionych sztuk należą przede wszystkim: Sen nocy letniej, Makbet, Otello, Wiele hałasu o nic.

  Już w trakcie pisania tej notki, przyszło mi do głowy, że może warto by napisać kolejną o ulubionych autorach fantastyki, gdyż tej czytam dość sporo. Zapewne kiedyś taka notatka powstanie.

Książkowe nabytki marca- część II

   Dziś kolejny odcinek o moich książkowych zdobyczach, które zalęgły się na mych regałach w tym miesiącu. Dziś stosik wymianowo-prezentowo-Allegrowy. W gruncie rzeczy tylko klasyka, po polsku i nie tylko.

Licząc od spodu:

  Czarny tulipan Aleksander Dumas Kolejna powieść tego pana zdobyta na wymianie. Nie miałam jeszcze okazji, by ją przeczytać. Czeka cierpliwie na swą kolej.

   Złota czara Henry James Tę dostałam w prezencie urodzinowym, była zresztą na liście moich upragnionych książek. Czeka cierpliwie, razem z kilkoma innymi powieściami tego pana.

   Rodzina Thibault  Roger Martin du Gard Wszystkie cztery tomy zdobyte na wyminie. Nie mam pojęcia o czym to będzie ani jak będzie się czytać. Mam nadzieję, że nie rozczaruje mnie ta francuska, wczesnoXX -wieczna saga rodzinna. Jak to mówią miłość jest ślepa, jak widać moja sympatia do literatury dawnej również.

   Dżuma Albert Camus Klasyk, który pamiętam jeszcze z czasów licealnych. Jedna z nielicznych lektur, którą udało mi się wtedy przeczytać. Wspominam miło i jak znalazła się okazja, by przygarnąć za niewielkie pieniądze, to się skusiłam.

   Dziewica i cygan, St Mawr David Herbert Lawrence Przygarnięta na wymianie kolejna powieść, a w zasadzie dwie w jednym tomie, tego autora. Miło wspominam powieści Kochanek Lady Chatterley oraz Synowie i kochankowie. Czeka na swoją kolej, razem z książką Zakochane kobiety tegoż autora.

   Hamlet, A midsummer night's dream William Shakespeare Dwie sztuki Szekspira zdobyte w wersjach oryginalnych. Mam na nie wielki apetyt, ale w sumie nie wiem, kiedy zacznę je czytać, gdyż jakby nie było, będzie to niejakie wyzwanie. Pierwszą z nich zawsze lubiłam i czytałam już wielokrotnie. Tę drugą bardzo miło kojarzę, ze świetnym przedstawieniem wystawianym w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a którego współtwórcą był Leszek Możdżer. Widziałam też dwie świetne ekranizacje, choć żadna z nich nie umywa się do wspomnianej adaptacji. Niestety nie posiadam jej w wersji polskiej, nad czym mocno ubolewam i co na wszelkie możliwe sposoby próbuję zmienić.

   Pride & Predujice Jane Austen Oryginalna wersja jednej z moich ulubionych powieści. Podobnie, jak dwie poprzednie oraz Dżuma wymieniona wcześniej zdobyta za bardzo małe pieniądze. Czeka cierpliwie, aż dojrzeję do tego wyzwania.

   Pułapka na myszy, Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie, Pani McGinty nie żyje Agatha Christie Pierwsza z nich to zbiór opowiadań, z których tylko tytułowego nie miałam w innych tomach. Druga, to powieść z Herkulesem Poirot, która mi się zdublowała, ale ponieważ za wszystkie trzy zapłaciłam jak za jedną, więc nie wydziwiałam. Zwłaszcza, że duplikat już znalazł nowy dom. Ostatnia, to powieść, której nie miałam wcześniej okazji przeczytać i której do tej pory nie było na moich półkach. Jestem z niej zadowolona. Wszystkie trzy już przeczytałam.

   To tyle na dzisiaj, następny (albo i następne) stosik wkrótce.

Książkowe nabytki marca- część I

   Dziś o stosiku, pierwszym z trzech, które już się uskładały, marcowych nabytków. Stosik złożony z książek nabytych poprzez książkowe wymiany poprzez lubimyczytac.pl oraz kilka nabytków z taniej książki.

I znów od spodu licząc:

   Pirat królowej oraz Rubaszny król Hal George Bidwell Kolejne dwie biografie, tym razem postaci, które od dawna mnie fascynują, czyli, jak widać na zdjęciu Sir Francisa Drake'a oraz Henryka VIII. Czekają na swój czas, choć podejrzewam, że bardzo długo czekać nie będą.

   Z miłości do prawdy Karina Pjankowa Zdążyłam już napisać o tej książce w notce o marcowych lekturach. Nabyłam ją w taniej książce, choć tak bardzo tania to nie była. Ale nazwisko autorki podziałało jak magnes, choć okładka nieco mnie odpychała.

   Białe szepty antologia opowiadań fantastycznych, nabyta za całą złotówkę w taniej książce. Nie wiem, czego się podziewać, ale w tej cenie...

   Rodzina Połanieckich Henryk Sienkiewicz Jest to jedna z nielicznych powieści tego autora, której jeszcze nie miałam okazji przeczytać. Zakupiona w taniej książce, czeka aż się do niej dobiorę.

  Mikael Karvajalka, Mikael Hakim oraz Coś w człowieku Mika Waltari Wszystkie trzy książki przygarnęłam na wymianie. Dwie pierwsze to dwa tomy powieści historycznej, trzecia jest zbiorem opowiadań. Czekają na swoja kolej.

 Siódma minęła, ósma przemija, Przygody najwcześniejszych odkryć geograficznych tom 2 Paul Herrmann Niestety na wymianie udało mi się zdobyć tylko drugi tom. Teraz wyruszam na wielkie poszukiwania tomu pierwszego. Jak znajdę to na pewno przygarnę i wtedy może zabiorę się za lekturę.

   To tyle w dzisiejszym stosiku, kolejne nabytki, pojawią się tu wkrótce.

Kryminalnej opowiastki prolog

   Już wcześniej myślałam, by mą kryminalną opowiastkę jakoś rozwinąć, w tym celu postanowiłam nakreślić tło akcji oraz wykreować głównego bohatera. Pracy przede mną jeszcze sporo, by całość nadawała się do jakiejkolwiek publikacji. Póki co liczę gorąco na wszelkie uwagi i opinie, które pozwolą mi dopracować całą opowiastkę, której zarys gdzieś mi się majaczy.

Koń wdrapał się na szczyt wzgórza. Jeździec zatrzymał się na chwilę i podziwiał okolicę. Był wysoki i szczupły, spod mocno już używanego kapelusza wychylały się kosmyki pszenicznej barwy włosów. Był młody, na twarzy nie widać było jeszcze zarostu. Odziany był skromnie, w zniszczony podróżny płaszcz nieokreślonej barwy oraz w mocno już wysłużone nogawice. Jego buty, choć dobrej jakości pokryła patyna kurzu. Wyraźnie było widać, że jego przyodziewek choć dobrej jakości, lata świetności miał już dawno za sobą. Do siodła miał przytroczoną sakwę, z której wystawała rękojeść miecza. Musiał być więc szlachcicem, albo rzezimieszkiem. Choć ci drudzy nie włóczyli by się w środku dnia po głównym gościńcu.

 Przed jego szarymi oczami młodzieńca roztoczyła się panorama Canteloup. Od strony wschodniej Wewnętrzne Morze roztaczało swe sino bure wody, łącząc się z mulistą deltą rzeki Loup. Nawet z tak wielkiej odległości widać było, że dzielnica portowa tętniła życiem. W porcie stało kilkanaście wielkich dalekomorskich okrętów oraz kilkadziesiąt mniejszych jednostek.  Nad portem górowała olbrzymia cytadela, szaro siny gmach rzucał cień na całe podgrodzie. Dalej widać było wieżę, musiała być to słynna wieża magów, gdyż tylko oni byli zdolni zbudować budynek sięgający chmur. Podobno na nauki przybywali tu młodzi magowie z całego cesarstwa. Dalej w kierunku zachodnim rozciągały się lepsze dzielnice, wśród których nawet z tej odległości wyraźnie odznaczał się pałac książęcy. Canteloup było wyjątkowe w całym cesarstwie. Miasto razem z okolicznymi polami, łąkami i lasami tworzyło księstwo, najmniejsze w całym cesarstwie. Wielki Książę tych ziem był, co było wyjątkowe, wybierany przez zgromadzenie, w którego skład wchodziła miejscowa arystokracja i magowie.

Jeździec pogonił konia ostrogami i zjechał na połać spalonej ziemi, rozciągającą się od winnic na północnych wzgórzach, aż po wschodnie wybrzeże. Nie rosło tu nic od ponad trzystu lat, przypominała klepisko w chłopskiej chacie. Magowie stoczyli tu ogromną bitwę, ogień strumieniami lał się nieba a błyskawice szalały. Mało kto pamiętał, o co im poszło, zapewne o władzę. Faktem pozostaje to, że od tamtej pory tylko wieża z Canteloup przyjmuje uczniów. Niegdyś istniały ponoć inne szkoły magii, lecz ich nazwy dawno zostały zapomniane. Magia była jedną z potęg Canteloup.

Przy bramie przybysza zatrzymał go strażnik żądający myta.

- Cztery pensy za wjazd!

- A czemuż tak drogo? - zapytał przyjezdny.

- Jak drogo? Jak zwykle trzy za zbrojnego i jeden za konia-  odrzekł strażnik bramy wskazując na głownię miecza. – gdybyś nie miał miecza, to co innego, ale rozkaz, to rozkaz.

- Dobrze, dobrze, masz tu piątkę. Powiedz mi jeszcze dobry człowieku, gdzie znajdę głównego śledczego?

- Widzisz cytadelę w porcie, to jest biuro morskie, pomiędzy nim, a wieżą magów znajdziesz niewielki budynek z czerwonej cegły, tam jest główny inspektorat Canteloup. Wiedz jednak, że główny inspektor Szarmaff, jest już bardzo stary, jego obowiązki przejął Tromdir, naczelnik straży.

-  A możesz polecić mi jakąś gospodę?

- Może Pod ryczącym bykiem, w północnej części dzielnicy portowej, tania i przyzwoita. Nikt cię nie obrabuje w nocy, pluskiew dosyć mało, a piwo przednie.

- Dzięki ci dobry człowieku. Niech bogowie ci sprzyjają.

- I tobie podróżniku.

 …

            Obdrapany szyld, z czymś co miało wyglądać na byka, wisiał na jednym z dwóch łańcuchów. Drugi łańcuch oderwany od szyldu stukał w ścianę gospody. Woń ryb z portu mieszała się z odorem starej i świeżej krwi z niedalekiej rzeźni. Młodzieniec wszedł przez rozchybotane drzwi. W nozdrza uderzył go zapach zatęchłego potu, piwa i gulaszu. Gdy wzrok przyzwyczaił się do panującego półmroku zobaczył kilka porządnych ław i stołów, podłogę przysypaną dość świeżą słomą i karczmarza stojącego za ladą. Jego wygląd zdecydowanie kłócił się z funkcją, którą sprawował, był chudy, wręcz żylasty, przygarbiony i niski. Zupełnie nie przypominał znanych młodzieńcowi oberżystów. Karczma o tej porze była pusta, tylko w kącie siedział drobny staruszek w bardzo nieświeżej sukmanie, zajmujący się dłubaniem w misce z kaszą.

            - Znajdzie się pokój i miejsce w stajni dla konia? – zapytał

           - Może – rzekł garbus mierząc przybysza surowym spojrzeniem – ale płatne z góry, pół pensa za ciebie i dziesięć miedziaków za konia. - zastrzegł widząc jego sponiewierany przyodziewek.

            - Dobra, niech będzie, dostaniesz dwa pensy, tylko przyszykuj mi jeszcze balię z gorącą wodą, a póki co podaj mi tego gulaszu, który tak aromatycznie pachnie.

           - Spocznij więc panie, a żonka zaraz poda strawę – zmienił front oberżysta, widząc, że przybysz nie zamierza oszczędzać. – Kalia! Podaj gościowi posiłek i pogoń Marcię, niech przyszykuje mu kąpiel. – Z kuchni wyłoniła się potężna kobieta wycierając ręce w zaskakująco czysty fartuch. Za nią przemknęła młoda dziewczyna,  o pięknych kształtach i dość pospolitym obliczu.

            - Panie, jak już nasycisz głód zapraszam na górę, do twojego pokoju, już idę grzać wodę na kąpiel – rzekła dziewka, mrugając znacząco na widok przystojnego młodzieńca.

- Kalia! Podaj panu posiłek, ale wiesz, z tego lepszego kociołka- zaordynował karczmarz. Jego żona z zaskakującą przy jej tuszy gracją zniknęła w kuchni, by po chwili wyłonić się z parującą miską w jednej i bochenkiem chleba w drugiej dłoni. Oberżysta tym czasem przyniósł dzban z piwem, za który przybysz łapczywie się zabrał, spłukując posmak kurzu w ustach. Zastanawiając się przy okazji, że nie ważne, czy to wieś czy miasto, zawsze jest jakiś lepszy kociołek.

- To złe miasto – wysyczał staruszek, który na widok piwa nie wiadomo kiedy zbliżył się do młodzieńca. – Tu umierają dzieci, a miasto, gdzie dzieci giną, a władza umywa ręce jest złym miastem.

- Zamilcz Kanstei! Nie strasz gościa- obrugał go oberżysta i odprowadził z powrotem do ciemnego kąta - Wybacz panie, nie będzie ci już przeszkadzał.

            - Nie szkodzi, powiedz mi tylko, o jakich dzieciach on mówił?

            - Ot widzisz panie, od jakiegoś roku giną dzieci, dokładniej dziewuszki, takie, którym niewiele brakuje do bycia panną. Czasem mają jedenaście, czasem więcej lat, znajdują je potem okaleczone.

- A straż co na to? – zapytał podróżny przeżuwając kawałki mięsa.

- Powiesili już trzech morderców, ale dzieci giną nadal. Ot, wczoraj zaginęła najstarsza córka mistrza drzewnego cechu. Jak go znam nie popuści, dopóki nie pomści córki. Cóż, takie czasy, że lepiej córek nie mieć.

- A książę? Zrobił cos w tej sprawie?

- Ech widać panie, żeś z daleka, toć u nas dopiero co mianowano księcia. Po śmierci starego Anfiego trzy lata temu, różni chcieli wdrapać się na jego pozłacany stolec. Co chwilę wybuchały jakieś zamieszki, na szczęście to tylko arystokraci mordowali się nawzajem, a jeśli o mnie chodzi, to im ich mniej, tym lepiej. W końcu jakieś dwa tygodnie temu wybrali na Wielkiego Księcia Argona, z rodu Nathaniel, widocznie on opłacił większość miejskiej rady, ponadto jego stryj jest arcymagiem więc i Wieża go poparła.

- A powiedz mi coś o głównym inspektorze Szarmaffie? Mam sprawę do niego.

- Nie wiem, czy coś zdziałasz. Szarmaff, ledwo żyje, zapadł w jakiś letarg, jak już odzyska  przytomność, to ma problem by poznać własną żonę i dziatki. Mawiają, że oszalał. Medycy co i rusz upuszczają mu krwi, czy poją jakimiś wywarami, ale nic nie pomaga. Aż trudno uwierzyć, że tak zmarniał, bo pamiętam, że był kiedyś wielkim człowiekiem. Ale cóż, taki nasz los, śmierć nikogo nie minie, mam tylko nadzieję, że jak moja kolej przyjdzie, to nie będę tak leżał we własnym gównie, krzycząc na wszystkich, którzy chcą mi pomóc.

- Dzięki za wieści karczmarzu. – rzekł młodzieniec wstając od stołu – przyślij mi jeszcze dzban tego piwa na górę, jest naprawdę wyborne.

            - Już się robi, panie.

…

Marcowe lektury- część pierwsza

  Wiem, że marzec dopiero co się rozpoczął, ale już udało mi się naskładać pięć tytułów, za chwilkę będzie szósty, a pewnie zaraz potem kilka kolejnych. W związku z tym postanowiłam już dziś zacząć pisać o marcowych lekturach, by nie musieć z początkiem kwietnia pisać o zbyt wielu książkach naraz. A będzie dziś w 80% klasycznie, w 40% kryminalnie i w 40% obyczajowo. Ale po kolei:

   Profesor Charlotte Bronte

  Odkąd poznałam wszystkie cztery wydane w Polsce powieści Charlotty Bronte to ciągle mnie zastanawia, czemu właśnie Dziwne losy Jane Eyre są najbardziej znaną z nich. Zwłaszcza, że jest powieścią, która zdecydowanie odbiega od pozostałych trzech, do których należy również książka o której piszę dzisiaj. Tym razem główną postacią jest mężczyzna, a nie silna i wyzwolona kobieta. Tytułowy profesor ciężką pracą dochodzi do przyzwoitego majątku dającego mu niezależność po drodze zdobywając miłość swego życia. Fabuła tej książki bardzo przypomina mi fabułę Villette tej samej autorki. Główną różnicą jest płeć bohatera, charakterem obie postacie są do siebie bardzo podobne. Jednak mimo tego nie odniosłam wrażenia by książka była wtórna. Na pewno książka jet wielką pochwałą dla Anglii, chociaż jej akcja dzieje się w znacznej mierze w Belgii, to wszędzie można się natknąć na peany pochwalne na cześć angielskiej tradycji i wychowania. Podsumowując, książkę czytało mi się bardzo dobrze i zdecydowanie polecam ją miłośnikom angielskiej literatury.

   Woroszyłowgrad Serhij Żadan

   Książkę tę udało mi się wygrać w konkursie na lubimyczytac, sama raczej bym po nią nie sięgnęła. A ponieważ już znalazła nowy dom, postanowiłam dać jej szansę, zanim mnie opuści. Muszę przyznać, że czytało się ją dość dobrze, choć częste, narkotyczne wizje i retrospekcje rozpraszały oraz sprawiały, że i tak rozmyta nieco fabuła rozpływała się jeszcze bardziej. Nie jestem fanką współczesnej literatury, choć muszę przyznać, że ta książka do najgorszych nie należy. Absurdalne momentami sceny rodem ze wschodnio-ukraińskiej prowincji przywodziły mi na myśl filmy Emira Kusturicy, które bardzo lubię. Powieść jest warta przeczytania, chociaż zupełnie nie wpasowuje się w moje literackie preferencje.

   Bajki Jean de La Fontaine

  Mam ogromny sentyment do tych klasycznych francuskich bajek, a gdy są przełożone przez polskich poetów, to nic więcej do szczęścia mi nie trzeba. Pamiętam jak w dzieciństwie zaczytywałam się nimi i próbę czasu przeszły bardzo dobrze. Zamierzałam przeczytać je memu dziecku, ale jak zaczęłam, to nie mogłam się oderwać, mimo że syn już dawno przestał mnie słuchać. Pełne dwuznaczności i nieśmiertelne w swym przesłaniu. Ponadto wydane zostały dość ładnie, a zabawne ilustracje cieszą oko. Zapewne sięgnę po nie jeszcze nie jeden raz, by znów czerpać z nich ogromną przyjemność. Czy komukolwiek trzeba ten tytuł polecać? Nie spotkałam nikogo, kto znając twórczość Jeana de La Fontaine'a wyrażał się o niej z niechęcią.

  Z miłości do prawdy Karina Pjankowa

   Zachwycona powieścią Prawa i powinności tej autorki sięgnęłam po ten tytuł z wielkim oczekiwaniem. I chociaż ta powieść nie urzekła mnie tak, jak poprzednia, to jednak bardzo mi się podobała. Kryminał w pięknie wykreowanym, pełnym różnorakich ras uniwersum to coś, czego nie mogłam nie polubić. Zwłaszcza, że książka napisana jest bardzo dobrze. Ciężko mi się było od niej oderwać i nawet nie wiem, kiedy minęło mi te pięćset stron. Główna bohaterka, choć pod wieloma względami wybitna jest mimo wszystko bardzo ludzka. Ma swoje małe potknięcia i czasem szczęście nieco jej pomaga, jednak nie na tyle często by zniechęcało to do lektury. Jedyne co mi się nie podobało, to samo zakończenie. W zasadzie tylko ostatnich parę stron, które wywołały u mnie reakcję: Ale jak to?! Gorąco polecam tę książkę, gdyż choć nie jest to literatura wysokich lotów, to jednak wybitna w swej rozrywkowej klasie.

   Pies Baskerville'ów Arthur Conan Doyle

  Jest to moje trzecie spotkanie z panami Holmesem i Watsonem, i chyba najbardziej znana z powieści o wielkim detektywie. Przeczytałam ją w jeden wieczór i zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Obraz ponurych, jesiennych wrzosowisk Dartmoor był bardzo sugestywny. Aż można było poczuć wiatr niosący ze sobą wilgotne, zatęchłe powietrze znad bagien. Ponadto, choć od początku zdawałam sobie sprawę, że tytułowy pies to wielka mistyfikacja to jednak nastrój grozy towarzyszył mi podczas lektury, a nawet już po jej zakończeniu. Autor w mistrzowski sposób zbudował napięcie, wokół w sumie dość banalnej, historii. Mamy tu również prawdziwie nikczemnego przestępce, który na swe usprawiedliwienie nie ma absolutnie nic, a który stanowi godnego przeciwnika dla Sherlocka Holmesa. Książka naprawdę warta polecania.


   To tyle na dziś, na pewno jakoś pod koniec miesiąca pojawi się kolejna notka, choć nie wiem, czy w międzyczasie nie naskrobię jeszcze jednej. Mam teraz w planach kilka krótkich dzieł, więc zobaczę ile się tego nazbiera.

Kryminalna opowiastka w odcinkach- odcinek 3, ostatni

  Dziś czas na kolejny odcinek, zapewne znajdzie się ktoś, kogo interesuje, co było dalej, a jeśli nie? Mówi się trudno. Nikt mnie przed publikacją nie powstrzyma nawet siłą! Historia również dobiega końca, więc zachęcam do lektury i komentowania.

- Najjaśniejszy panie, cech drzewny Canteloup prosi o audiencję.

- Niech wejdą.- Odpowiedział książę, codzienne posłuchania były wyjątkowo nudne i męczące, ale takie były obowiązki księcia. A on musiał udawać chociaż, że słucha. Po wczorajszych kłótniach, akurat cechu drzewnego nie miał ochoty oglądać. Znowu będą go oskarżać, szkoda, że mieli aż tyle pieniędzy. Gdyby byli biedniejsi mógłby ich zignorować, a tak...

- Mój wielce szanowny książę Argon, wybacz mi proszę nasze wczorajsze nieporozumienie- zaczął mistrz Kandrel- w ramach przeprosin chciałbym w imieniu cechu przekazać ci, najjaśniejszy panie, ten oto skromny podarek. – Z tłumu dworzan wynurzył się czeladnik niosąc niewielki rzeźbiony kuferek. Kandrel odebrał go z jego rąk, otworzył i oczom księcia ukazały się dwa piękne puchary.

- Mistrzowie snycerscy naszego cechu przy współpracy z najlepszymi jubilerami stworzyli te dwa puchary, byś, Najjaśniejszy Panie, myślał o nas ciepło, w trakcie biesiadowania.

Dworzanin odebrał z rąk mistrz kuferek i zaniósł księciu. Ten z wielkim zaciekawieniem wyjął jeden z pucharów Był piękny, czarka wykonana była z rzadkiego drewna, o ciepłej ciemnopomarańczowej barwie. Z zewnątrz był inkrustowany złotem, linie tworzyły zarys książęcego gryfa, jego oczy zrobiono ze szmaragdów, a pazury zaznaczono drobnymi rubinami. Jednak prawdziwą maestrią popisał się mistrz tworząc trzon pucharu. Była to delikatna złota plecionka, w której oczkach tkwiły rubiny i szmaragdy. Na dole plecionka rozchodziła się tworząc coś jakby korzenie drzewa. Książę uwielbiał otaczać się pięknymi przedmiotami, a te puchary były wyjątkowe i niepowtarzalne.

- Wspaniała robota, mistrzu. Będę o was pamiętał.

- Dziękuje Najjaśniejszy Panie- odpowiedział Kandrel, po czym oddalił się z sali audiencyjnej. Tylko dworzanie, którzy stali najbliżej mogli dostrzec na jego twarzy wyraz mściwej satysfakcji. Oczywiście, gdyby przyszło im do głowy spoglądać na kogoś tak pośledniego stanu.

…

Od kilku tygodni, na dworze rozchodziły się wieści, że książę Argon choruje. Mimo wielkich wysiłków kucharzy, medyków i magów, książę wciąż cierpiał na niestrawność. Czuł się coraz słabszy, zaczynał mieć zawroty głowy. Po pałacu rozeszła się plotka, że książę został otruty. Wszyscy zastanawiali się, kto przejmie po nim stanowisko, największe szanse miał szlachetny pan Wandetel, jednak jego konflikty z naczelnikiem straży, Tromdirem były wszystkim znane. Wandetel zarzucał naczelnikowi, że nie przykłada się wystarczająco do rozwiązania sprawy morderstw na dziewczętach. W przeciągu pół roku znaleziono około dwunastu okaleczonych ciał. Lud był wzburzony, stracono już cztery osoby jednak morderstwa zdarzały się nadal. Wandetel postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i zaczął prowadzić prywatne śledztwo. Okazało się, że nie sposób odnaleźć ludzi, którzy znajdywali ciała. Kilku zabrała dziwna choroba, mocno przypominająca zatrucia, kilku zmarło w karczemnych awanturach, kilku zniknęło bez śladu. Strażnicy również nie udzielali wyjaśnień. Przeprowadził bardzo ciekawą rozmowę z młodym Harfem, ale gdy miał się z nim spotkać po raz drugi, ten już został oddelegowany razem z poselstwem zmierzającym do Salissi. Znalazł kilka poszlak prowadzących go do Tromdira, jednak to ciągle było za mało, by wytoczyć mu proces. Do tego jeszcze sprawa tronu. Wandetel miał zostać Wielkim Księciem, gdy niespodzianie dla wszystkich pojawił się Argon i sprzątnął mu tytuł sprzed nosa.

- Panie Wandetel, mistrz Kandrel do ciebie- powiedział jego zaufany sługa Andrea.

- Niech wejdzie, muszę z nim porozmawiać.

- Witaj szlachetny panie, chciałeś mnie widzieć?

- Tak Kandrelu. Książę zachorował, do kiedy zaczęły mu się pojawiać czerwone plamy na całym ciele, medycy są zgodni co do tego, że nie przeżyje. Mógłbym zostać księciem, ale na przeszkodzie stoi Tromdir. Obiecałeś, że znajdziesz na niego sposób.

- Szanowny panie, mam pewność, że właśnie Tromdir jest rzeźnikiem z Canteloup, a książę zdawał sobie z tego sprawę.

- Niemożliwe!

- To pewne, mój człowiek podsłuchał ich rozmowę, kilka tygodni temu. Jednak cóż znaczy moje słowo, wobec takiej potęgi? Dopiero przy innym księciu może będzie można go ukarać.

- Tak, ale póki Tromdir rządzi strażą, nie mam szans by zostać księciem.

- Wiem i pragnę Ci pomóc panie, musisz jednak obiecać pewien drobiazg.

- Kupiec, zawsze pozostanie kupcem! Dobrze więc, co to za drobiazg i ile będzie mnie kosztował.

- Nie będzie kosztował wiele. Jak zapewne wiesz książę Argon wprowadził niebotycznie wysokie cło na drewno importowane, a u jego ministra czeka już ustawa na mocy, której zniesie cło na wyroby drewniane. W ten sposób nasz rodzimy, jakże dobrze prosperujący, przemysł umrze zduszony przez import z Draganhalt. A tego byśmy bardzo nie chcieli. Musisz mi panie obiecać, że jak już będziesz Wielkim Księciem, to anulujesz podpisaną już ustawę, a ta oczekująca nie zostanie ogłoszona.

- Dobrze, tyle mogę obiecać, więcej zarobię ściągając z was normalne podatki. Po za tym poparcie Draegnhalt nie jest mi do niczego potrzebne.

- Bardzo dobrze mój panie! W takim razie mogę dać ci Tromdira na tacy, pozostało wykonać, ostatni, krok a ten tylko ty możesz zrobić.

- No więc słucham.

- Wiesz panie, że książę zachorzał, a jeśli ci powiem, że to nie jest zwyczajna choroba.

- Nie?!

- Nie, medycy tez już pewnie powoli dochodzą do wniosku, że objawy przypominaj zatrucie cisem.

- Cisem?

- Tak cisem, świetne drewno na łuki. Ma ono jednak trujące nasiona, z których nawet ktoś o zerowej wiedzy alchemicznej, może przyrządzić śmiertelną truciznę. A posiadłość Tromdira otaczają właśnie cisy. Nie wiem, czy osobiście przyrządził truciznę, czy komuś to zlecił, jednak prawda jest taka, że książę umiera od cisu.

- Ale dlaczego on miałby otruć księcia, przecież to on go wspierał!

- Tak, ale książę obiecał mu tytuł generała, a potem się z tego nie wywiązał. Wyślij swoich ludzi, najlepiej z magiem i jakimś neutralnym dworzaninem, by przeszukał jego komnaty, na pewno znajdziecie dowody, ze Tromdir przyrządzał z cisu truciznę. A jak zapewne świetnie pamiętasz, gdy tylko książę zaczął chorować na niestrawność, Tromdir przyniósł mu swoją cudowna nalewkę, na wszystkie schorzenia. Jestem pewien, że zaprawił ją trucizną, wszak po tym księciu miast się polepszać, tylko się pogorszyło.

- Dobrze, tak zrobię, możesz odejść.

…

Książę zmarł trzy dni później, jeszcze tego samego dnia kilku ludzi pod wodzą Wandetela aresztowało Tromdira. W jego mieszkaniu odkryto spory zapas cisowej trucizny. Proces odbył się błyskawicznie, chociaż oskarżony do końca utrzymywał, że jest niewinny. Lud dostał istny spektakl, gdy wymierzano karę, książęcemu zabójcy. Kaci postarali się by egzekucja nie była zbyt krótka. I choć początkowo mało, kto dawał wiarę temu, że to właśnie Tromdir był rzeźnikiem, to teraz gdy po jego śmierci, fala zbrodni ustała, wszyscy przyznawali rację mistrzowi Kandrelowi, który jako pierwszy oskarżył przełożonego straży. Wandetel został Wielkim Księciem, jedna tylko rzecz nie dawała mu spokoju, gdy przemierzał prywatne komnaty w książęcym pałacu, do którego właśnie się wprowadził.

- Więc mówisz, że w miksturze nie znaleziono, ani śladu cisu?- Zapytał Anhelma de la Vinca, swojego maga i alchemika.

- Nie panie, był spory zapas trucizny, w osobnej butelce, jednak nalewka zawierała tylko miętę, szałwię, tymianek i spirytus. Taki sam był skład nalewki znalezionej u księcia Argona.

- Dziwne, jak więc podał truciznę księciu?

- Nie mam pojęcia, ale na pewno nie z nalewką.

- Ciekawe… dzięki za wszystko mój drogi Anhelmie, jak będziesz wychodził zawołaj mi głównego pokojowego.

- Dobrze panie- odpowiedział mag, po czym wyszedł, po kilkunastu minutach zamyślonemu Wandetelowi rozmyślania przerwał wchodzący sługa.

- Wzywałeś mnie panie?

- Tak, mój drogi. Powiedz mi, czy od śmierci księcia wynoszono z jego sypialni jakieś przedmioty?

- Nie najjaśniejszy panie.

- Wyrzuć wszystko z czym miał styczność, odkąd zaczął chorować: pościel, ubrania, przybory toaletowe, naczynia. Zostaw jedynie biżuterię.

- Dobrze najjaśniejszy panie- odrzekł sługa, po czym razem z pomocnikiem, udał się do książęcej sypialni.

W pokoju unosił się zapach choroby, fekaliów i lekarstw. Od śmierci księcia nie robiono tu porządków. W półmroku widać było porozrzucane przedmioty codziennego użytku. W ostatnim miesiącu życia, książę wyrzucił wszystkich prócz medyka, który go doglądał. Silne bóle głowy sprawiały, że każdy ruch w jego pobliżu był mu nieznośny. W efekcie komnaty nie sprzątał nikt od kilku tygodni, bałagan był wszechogarniający.

- Mamy wyrzucić wszystko co tu znajdziemy, z wyjątkiem klejnotów i pieniędzy- rzekł do pomocnika główny pokojowy zaczął od zdjęcia ciężkich stor zasłaniających okna, gdy to uczynił, jego wzrok przykuł błysk na stoliku obok łóżka. Zobaczył jeden z dwóch pucharków, które książę otrzymał jakiś czas temu. Drugi leżał na podłodze. Widać bardzo je polubił, skoro podawano mu w nich nawet lekarstwa.

- Są piękne, szkoda ich na zmarnowanie- rzekł pomocnik, który teraz również zobaczył dwa misternie wykonane kielichy.

- Wiem, że szkoda, ale rozkaz to rozkaz- odparł główny pokojowy zahipnotyzowany blaskiem drogich kamieni. Wyrzucił oba pucharki do skrzyni gdzie wcześniej wylądowały zasłony i pościel. Gdy jego pomocnik nie patrzył, wyciągnął je stamtąd i wsunął pod liberię. Chciał je sprzedać, ale później doszedł do wniosku, że może za nie kupić cały dzień ze słodką Annabellą, najdroższą kurtyzaną a Conteloup. Wiedział, że ma słabość do takich błyskotek, a stanowczo zbyt rzadko mógł sobie pozwolić na jej wdzięki. Annabella była zachwycona kielichami, pili z nich przez cały dzień, w przerwach między kolejnymi igraszkami. Następnego dnia oboje zmorzyło okropne zatrucie. Przesiedzieli cały dzień w latrynie. Główny pokojowy dość szybko wyzdrowiał, jednak słodka Annabella nigdy więcej nie przyjęła już gości. Pochowano ją pod płotem cmentarza, jak każdą inną dziwkę.

Kryminalna opowiastka w odcinkach- epizod 2

   Dziś odcinek drugi, wprawdzie nikt nie dopominał się o ciąg dalszy, ale i tak miałam w planach nim zarzucić.

Nad ranem, gdy miasto powoli budziło się do życia, ulicami śpieszył zakapturzony człowiek, przekradł się traktem nadrzecznym i skierował swe kroki w stronę siedziby cechu drzewnego. Zastukał do drzwi, najpierw raz, potem szybko trzy razy, potem znowu raz. Drzwi otworzył mu zaspany służący.

- Zbudź mistrza- powiedział przybysz, po czym bezceremonialnie wdarł się do wnętrza. Mistrz cechu nie pozwolił czekać, na siebie zbyt długo, zszedł na dół i wysłuchał wieści przyniesionych przez książęcego sługę.

- Więc mówisz, że książę wie o wszystkim?- Zapytał, gdy ten skończył swą opowieść.

- Tak, znowu powieszą jakiegoś drobnego przestępcę, a Tromdir uniknie kary. Jak dostanie tytuł szlachecki, tym trudniej będzie się na nim zemścić.

- Ale przecież to moja zemsta, dlaczego tak bardzo ci na tym zależy?

- Daj spokój, widziałem, co ten potwór jej zrobił. To mogła być również moja córka. Ba, nie ma pewności, czy któregoś dnia nie porwie Farli. Póki co prawie nie wypuszczam jej z domu, ale pewności mieć nie mogę. Zresztą sam wiesz, że nie łatwo jest zamknąć dwunastoletnią pannę w domu.

- Bądź spokojny, mam plan. Jak dobrze pójdzie zginą obaj.

- Obaj? Dlaczego chcesz śmierci księcia?

- Powiedz mi mój drogi przyjacielu, któż jest bardziej winien. Wilk, który zagryza owce, bo taka jego natura, czy pasterz, który wchodzi w układy z wilkiem, bo tak mu wygodniej? A nasz książę pan powinien nas strzec, gdy tymczasem woli chronić wilka. Czy taki pasterz nadaję się do czegoś, czy raczej zasługuje na karę?

- W sumie to masz rację panie.

- Teraz wracaj do pałacu, ja się zajmę wszystkim. 

Co za głupiec! - Pomyślał mistrz Kandrel, patrząc za oddalającą się sylwetką służącego. – W sumie to wygodne, że Tromdir zabił mi córkę, mam przynajmniej pretekst by dobrać się do księcia.  Tak by się wszyscy pytali: A po co? A dlaczego? A tak dla wszystkich jest jasne, że mszczę się za śmierć Layli. Stara trochę popłakała, ale co tam, mamy jeszcze trzy córki, szybko się pocieszy.

…

Do domu mistrza Kandrela zbliżał się dziwaczny jegomość. Wysoki, ale chudy i przygarbiony, a długi powypalany miejscami płaszcz świadczył, że jego właściciel zajmuję się wątpliwej reputacji, profesją alchemika.

- Mistrzu, przyszedł pan Trey von Grimaun- zaanonsował służący.

- Wprowadź.

Ciekawe, z czym przychodzi, po mieście rozchodzą się wieści, że przysiągłem Tromdirowi zemstę, Czego może chcieć ode mnie jego alchemik?

- Witaj mistrzu alchemii- powitał gościa w progu

            - Witaj mistrzu.

- Przyszedłem do ciebie, ponieważ doszły mnie słuchy, że masz pewność, kto stoi za morderstwami dziewcząt.

- Wiem na pewno, że Tromdir maczał swe brudne paluchy w śmierci mojej córki!

- Skoro tak, mój panie, na pewno ucieszy cię wieść, że wiem, jak go podejść. Jeśli faktyczni jest rzeźnikiem, musi spotkać go kara. Tak nikczemna postać nie powinna chodzić po ziemi.

- Świetnie, czego pragniesz za wyjawienie mi tej tajemnicy?

- Drobnostki, trzystu koron, płatnych w tej chwili, i miejsca na najbliższym statku.

- Tani nie jesteś, mam kupić kota w worku? Dwieście koron i już jutro odpłyniesz, do Ardeen, jeśli ci pasuje.

- Możesz mi wierzyć, że będziesz usatysfakcjonowany. Ardeen?- rzekł wyraźnie zdegustowany- Wolałbym jakieś bardziej cywilizowane miejsce, dwieście siedemdziesiąt!

- Następny statek jest do Tourp, jeszcze większa dziura, ale tylko tam mają wybornej jakości palisander, Dwieście pięćdziesiąt!

- Dobrze, niech już będzie Ardeen, A teraz idź po te dwieście sześćdziesiąt koron dla mnie.

- Dobrze, poczekaj tu, pójdę po pieniądze.

- Nie śpiesz się mam czas.

Ciekawe, co takiego kupiłem, no mam nadzieję, że interes się opłaci. Trey, jest w takiej sytuacji, że musi mieć naprawdę mocne dowody na Tromdira, inaczej nie ryzykowałby swoją głową. Jest na to zbyt wielkim tchórzem. Takie myśli zajmowały Kandrela, gdy udał sie do swojego skarbczyka. Wszedł do sypialni. Na wprost drzwi stało ogromne łoże, drewniana rama była bogato rzeźbiona, na wszystkich czterech słupkach cycate nimfy splatały się w uściskach z satyrami o olbrzymich fallusach. Idealny poligon, do miłosnych igraszek. Kandrel udał się do wezgłowia i nasunął postać satyra, na najbliższą nimfę. Otworzyły się, niewidoczne dotąd, drzwi z lewej strony łoża. Wszedł do przestronnego pomieszczenia, gdzie oprócz worków z pieniędzmi, skrzyń z dokumentami, stało małe łóżko i worki z prowiantem. W tym pomieszczeniu można było mieszkać nawet dwa tygodnie, a ściany były tak skonstruowane, że pokój ocalałby nawet w pożarze. Kandrel był ostrożny i wiedział, że bogactwo, jakie udało mu się zgromadzić, zawsze będzie pokusą. Odsypał do sakiewki dwieście sześćdziesiąt koron, po czym wrócił do alchemika.

- Trzymaj- rzekł podając mu sakiewkę.

- Mam przeliczyć? Nie denerwuj się, żartowałem, wiem, że byś mnie nie oszukał. Wracając do sprawy. Jak wiesz zapewne, pracuję, a właściwie, pracowałem, dla Tromdira. Mam u niego w piwniczce przytulną pracownie, gdzie ważę dla niego różne mikstury. Ot, choćby cudowną nalewkę na problemy zdrowotne. Nie mówiąc już o zwykłym prozaicznym bimberku. Od kiedy zaczęto znajdować ciała, Tromdir zamówił u mnie truciznę, przygotowałem mu ja z cisowych nasion. Cisów u niego w ogrodzie pod dostatkiem, więc postanowiłem zaoszczędzić fundusze, które mi przekazał. Kto wie, kiedy komuś takiemu, jak ja przyda się gotówka?

- Na co mu była trucizna?

- Cóż tego mogę się jedynie domyślać, grunt, że kilka dni po tym, jak zaniosłem mu pierwszy flakonik, umarło nagłą śmiercią kilku świadków związanych ze sprawą rzeźnika. Teoretycznie wszystkie zgony wyglądały w miarę naturalnie, akurat pora, gdy bagienna zaraza atakuje, jednak…

- Dzięki za informacje, faktycznie była warta swej ceny. Jutro o świcie staw się w porcie, moi ludzie będą wiedzieli, że z nimi płyniesz.

- Świetnie, żegnaj więc panie i mam nadzieję, że uda ci się pomścić córkę.

Kryminalna opowiastka w odcinkach- część 1

   Postanowiłam pójść nieco na łatwiznę i opublikuje dziś coś, co napisałam już dość dawno temu. A ponieważ całość ma ponad sześć stron, będę dawkować w kawałkach. A co! Kto powiedział, że powieści w odcinkach wyszły z mody? Czekam na komentarze i postaram się nie zwlekać z kolejnymi wpisami, zwłaszcza, że wystarczy bym skopiowała je z Worda. Mam w planach rozwinięcie wątku, ale jak zwykle są to tylko plany. Możecie mnie zachęcać do pracy Drodzy Czytelnicy.

O świcie blade słońce oświetliło, leżące na brzegu rzeki zwłoki dziewczyny. Miała nie więcej niż trzynaście lat. Została brutalnie zgwałcona, po czym zamęczona na śmierć. Woda zmyła z niej krew, a może po prostu zabrakło już krwi w tym drobnym, dopiero co dojrzewającym do kobiecości ciele.

- Zabierzcie ją – powiedział Tromdir, szef książęcych strażników, wezwany na miejsce zbrodni- Kto ja znalazł?

- Ten tam, wieśniak, podróżował do miasta, chciał napoić konie - powiedział Harf z trudem dochodząc do siebie. Do miasta przybył niedawno, rodzina załatwiła mu posadę w straży. Nie spodziewał się jednak, że będzie musiał oglądać, takie widoki. Ta mała nie była starsza od jego siostry. A ponoć wcale nie była pierwsza, mówiono nawet o rzeźniku z Canteloup- Gdybym dorwał, tego co jej to zrobił…

- Nie martw się, nie uniknie kary. Każ się temu wieśniakowi do mnie zgłosić, jak tylko dojedzie do miasta.

- Dobrze.

Tromdir spiął konia i ruszył do siebie.

- Że też musza zawracać mi głowę takimi głupotami. - Mruknął do siebie – I to jeszcze o tak barbarzyńskiej porze. Ech! Harf jest młody, przejdzie mu ten zapał.

…

Było już grubo po północy, gdy wysoki, postawny mężczyzna, przemykał mokrymi ulicami Canteloup. Na swej drodze spotykał jedynie znużone lub zajęte kurtyzany i drobnych rzezimieszków. Ci jednak widząc jego wojskowy krok, słysząc szczęk kolczugi i widząc cep bojowy u pasa, szybko szukali łatwiejszych celów Zmęczony służący wpuścił, go do małego pokoiku, w którym książę przyjmował swych sekretnych gości.

- Witaj najjaśniejszy panie.

- O witaj mój drogi Tromdirze.

- Trudno się do ciebie dostać, mój książę.

- Wiesz, jak to jest, teraz gdy zostałem jednym z Wielkich Książąt, mam strasznie mało czasu dla siebie. Dziś cały dzień przyjmowałem delegacje cechu drzewnego. Wyobraź sobie, że wszyscy mają mi za złe, zwiększenie cła na drewno importowane. Ba niektórzy nawet jęczą, że to zabije rodzimy przemysł drzewny. A ja się ciebie pytam, co mnie to obchodzi? Obiecałem księciu Draganhalt, że zniosę jeszcze cło na wyroby drewniane, ale to musi poczekać.

- Właśnie, skoro już jesteś przy obietnicach, pamiętaj, ze to dzięki mnie poparło cię księstwo Salassi.

- Tak wiem, wiem, pamiętam. Gdybym wiedział z czym to się wiąże, wcale nie chciałbym być jednym z Książąt.  Jak rozumiem przyszedłeś domagać się tego co ci obiecałem? Ostatnio wszyscy czegoś ode mnie chcą, żona kolejnego dziecka, Lady Davin kolejnych klejnotów, ministrowie pieniędzy, poplecznicy zaszczytów, jestem już taki zmęczony tym wszystkim! Jeśli o ciebie chodzi, mój drogi, to mam pewien problem. Wielka Książęca rada nie będzie zbyt zachwycona, gdy na generała powołam kogoś o tak wątpliwym pochodzeniu…

- Nie obrażaj mojej matki! Beze mnie byłbyś nikim!

- Och, nie unoś się proszę!- książę zaśmiał się pogardliwie- Wiem, że twa matka była poczciwą kobietą, mimo tego, że wykonywała tak wątpliwej cnoty zawód. Ale uwierz mi, Rada nigdy nie zgodzi się, by jednym z naczelnych generałów został syn zwykłej aktorki. Do tego może i twój ojciec był szlachcicem, ale nie dał ci herbu, więc dla Rady jesteś tylko szarą masą pospólstwa. Do tego, jeszcze sprawa tych morderstw, ja rozumiem, że masz swoje potrzeby, ale pohamuj się trochę, kupcy znowu jęczą, że giną im dzieci. Słuchaj mnie nie obchodzi, to, co robisz z tymi dziewczynami, ale zacznij mocniej dbać o dyskrecję, bo twoje nazwisko już zaczyna się pojawiać. Póki, co robię, co mogę, by cię kryć, ale nie wiem, jak długo jeszcze. Nie możesz iść do burdelu, jak normalny człowiek? Nawet, jak zamęczysz tam jakąś dziewkę, to nikt nie będzie robił szumu, ale kupieckie córki?

- Dobra, postaram się by, choć przez chwilę był spokój. W międzyczasie powieś kogoś i lud się uciszy.

- Tak też zrobię.

- To wszystko, co masz mi do powiedzenia?

- Niestety, uwierz mi robię, co mogę, ale mam związane ręce.

- Czyli uważasz, że skoro już jesteś tym, kim być chciałeś, to możesz gardzić tymi, którzy ci pomogli?

- Oj! Cóż za ostre słowa! Naprawdę chcę ci pomóc. Proszę, w dowód mej wdzięczności, pragnę dać ci szlachecki tytuł, którego poskąpił ci ojciec. Jak już wejdziesz do nobilitowanego grona, to wtedy będę mógł pchnąć twą karierę do przodu.

- Kiedy?

- Jak tylko to będzie możliwe.

- Ale ja pytam konkretnie!

- Nie dalej niż za pół roku.

- Pół roku! Dobra, niech będzie, ale nie próbuj mnie znów oszukać.

Sługa, który dotąd przysłuchiwał się rozmowie, umknął spod drzwi i znów przybrał minę znudzonego życiem idioty.

- Nie myśl, że puszczę ci płazem, jeśli znów będziesz próbował ze mną tych swoich gierek.– mruknął Tromdir pod nosem opuszczając pałac książęcy.

Spódnica z klinów

   Dziś naszło mnie na kolejną notkę krawiecką. Wprawdzie chodził za mną ambitny plan by zrobić jakąś ładną sesję zdjęciową, ale jakoś nie udało mi się za nią zabrać, więc zdjęcia są robione w "warunkach domowych".  Nie wyszłam na nich najlepiej, ale nie ja się tu mam prezentować, tylko moje krawieckie twory. Możliwe, że jak tylko pogoda dopiszę pokuszę się o dobrą sesję w plenerze i wtedy powrzucam tu więcej fotek.

   Wszystko zaczęło się od zakupów na Allegro, szukałam jakiejś ładnej tkaniny na codzienną spódnicę. Spódnic odświętnych już kilka miałam, a chodziła za mną potrzeba posiadania czegoś zwyczajnego. Oczywiście nie mam na myśli, niczego, co byłoby szare i ponure. Bardzo nie lubię takiej nijakości w stroju. Faktycznie są osoby, którym popielate odcienie pasują, jednak ja się do nich nie zaliczam.Swoją porcję czerni nosiłam w liceum i teraz w ramach kontrastu często korzystam z niebanalnej kolorystyki.

  Założenie było proste: intrygująca tkanina oraz banalny fason. Fason, faktycznie okazał się wybitnie banalny, bo wystarczyło skroić osiem identycznych rozszerzających się ku dołowi klinów oraz dorobić pasek, zamek i zapięcie.

  Obie spódnice zostały uszyte dokładnie tak samo. Jedyną różnicą była zastosowany zamek. W pierwszej z nich zastosowałam normalny, w drugiej pokusiłam się o kryty. Niestety wszywanie krytych zamków nie jest moją mocną stroną, zdecydowanie muszę nad tym popracować. 

   Może nie widać tego an zdjęciach ale zastosowana tkanina, to bardzo miękki i delikatny sztruks. Spódnice są bez podszewki, ale nie uznałam za konieczne dorabiać podszewkę pod bawełnianą, swobodnie układającą się spódnicę. W przypadku spódnicy poniżej, wzorzystość tkaniny zmusiła mnie do zakupów, gdyż okazało się, że nie tak łatwo dobrać do niej bluzkę. 

   A same spódnice? Nosi się je bardzo dobrze, idealnie sprawdzają się zarówno latem, jak i zimą, do grubszych rajstop. Niestety nieco się gniotą, ale za to prasuje się je bardzo łatwo. Wygodne, praktyczne i z charakterem. Od spódnicy nie wymagam już nic więcej. Ich niewielką wadą jest wzorzystość, przez co góra musi być dość monotonna, by nie przeładować kompozycji. Jednak jest to cecha, którą nadałam im rozmyślnie, więc nie wiem, czy mogę pisać o niej: wada. Ich dużą zaletą wynikającą z kroju, jest fakt, że od dnia ich uszycia schudłam dość sporo, a jedyny skutek jest taki, że spódnica miast zaczynać się w pasie, opadła po prostu nieco niżej. A ponieważ fason, jest tak banalny, więc nie ma to żadnych negatywnych skutków i dalej leżą, jak leżały. Jestem z nich bardzo zadowolona i noszę je dość często. Nie wykluczam, że z czasem użyję jeszcze nie jedną taką spódnicę.

Książki, których nie przeczytałam

   Zainspirowana jednym z obserwowanych blogów, postanowiłam utworzyć swoją listę książek, po które nie sięgnęłam z tych, czy z innych przyczyn. A których albo wstyd nie znać albo cieszyły się wielką popularnością. Wybór 10 tytułów nie był sprawą prostą, niemniej jednak udało się wyselekcjonować te, które moim zdaniem w takiej liście znaleźć się powinny.

10- Saga Zmierzch Stephenie Meyer

Powieść, której kolejne tomy bardzo długo wygrzewały miejsca na listach bestsellerów. Jeśli chodzi o mnie stanowczo zbyt często nadmierna popularność czegokolwiek tylko mnie zniechęca, zamiast zachęcić. Nie pomogły nawet niebrzydkie okładki oraz słowa polecenia z ust przyjaciółki. Zniechęcenie wzrosło wraz z kolejnymi premierami filmowym. Nie sięgnę po nią, choćbym była w totalnej desperacji. 

 9- Saga o Harrym Potterze Joanne Kathleen Rowling

Kolejny bestseller na mojej dzisiejszej liście. Akurat w przypadku tego cyklu nie będę się zarzekać, że po niego nie sięgnę. Polecało mi go sporo osób, w tym również takie, które na literaturze się znają, a początkowe zniechęcenie zdążyło już trochę ostygnąć. Mam też chęć na filmową wersję, a to już ze względu na Helenę Bonham Carter, którą można spotkać w kilku ekranizacjach.

8- Trylogia Millenium Stieg Larsson

I kolejny, ostatni już bestseller na moje liście. W przeciwieństwie do dwóch powyższych mam zamiar się z nim zapoznać. Ba! Czeka nawet na jednej z moich półek. Dlaczego nie sięgnęłam po nią, choć kisi się u mnie już drugi rok? Chyba najbardziej zniechęca mnie moja nieufność do współczesnej literatury oraz objętość tego dzieła.

7- Fight Club Chuck Palachniuk

Film zdecydowanie należy do jednych z moich ulubionych produkcji. Zachwyca mnie jego przewrotna fabuła i wspaniałe kreacje aktorskie. A książka? Po pierwsze, jakoś na nią nie trafiłam, po drugie znów odzywa się niechęć do współczesnej literatury. Może kiedyś po nią sięgnę. 

6- Zielona mila Stephen King

Podobnie, jak w przypadku numeru siedem, tu znów zachwycił mnie film. A przyczyny nie przeczytania powieści są bliźniaczo podobne. Ponadto, jakoś nie przekonuje mnie nazwisko autora. Choć nigdy nie miałam okazji się z nim zetknąć inaczej niż w ekranizacjach, pałam do niego jakąś niewyjaśnioną antypatią. Może kiedyś sięgnę po powieść. Póki co mam co czytać.

5- Mitologia Jan Parandowski

Ta książka od niedawna nawet ma swe miejsce w mojej biblioteczce. Gdy w liceum kazano mi przeczytać ją fragmentami, ma przekorna natura buntowała się przeciwko przymusowi i nie sięgnęłam po nią. Mam zamiar ją przeczytać, ale kiedy po nią sięgnę, nawet starożytni bogowie nie wiedzą.

4- Ania z zielonego wzgórza Lucy Maud Montgomery

Odkąd pamiętam mam w domu kilka tomów przygód Ani, jednak jakoś nigdy po nią nie sięgnęłam. Jako podlotek zaczytywałam się w powieściach Jamesa Olivera Curwooda i Karola Maya i powieść obyczajowa o jakiejś tam dziewczynie zdawała mi się po prostu nudna. Mam zamiar po nią sięgnąć, tylko wciąż czeka na swoją kolej, razem z całym tłumem innych powieści.

3- Wojna i pokój Lew Tołstoj

Jest to książka, którą podobno obok Biblii można znaleźć w każdym amerykańskim domu. Zdecydowanie chcę ją przeczytać, nawet od dłuższego czasu ma przytulne mieszkanko na moim regale, jednak wciąż czeka na swoją kolej, wypierana przez inne mniej obszerne pozycje.

2- Pan Tadeusz Adam Mickiewicz

Znów klasyka i znów szkolna lektura. Próbowałam ją przeczytać i niestety miała  tę przykrą właściwość, że była dla mnie niczym laudanum. Kilka stron i powieki mi opadały. Co ciekawe lubię inne dzieła Mickiewicza i tym bardziej nie rozumiem, czemu ta książka działała na mnie w ten sposób. Stoi sobie w doborowym towarzystwie innych jego dzieł i czeka aż do niej wrócę. Obawiam się, że jeszcze długo poczeka.

1- Chłopi Władysław Reymont

Zaczęłam ją czytać, gdy była szkolną lekturą. Jakoś z początkiem "Zimy" porzuciłam. Podejrzewam, że nie był to po prostu właściwy czas na tę lekturę. Wstyd mi nieco, że jej nie ukończyłam. Jakby nie było jest to powieść noblisty. Wrócę do niej na pewno, co jakiś czas patrzę jak stoi sobie na półce i mnie kusi. Jak widać inne książki kuszą mnie intensywniej, co nie zmienia faktu, że od czasu do czasu patrzę na nią przychylniejszym okiem.

   Ot i tyle mojego TOP 10. Starałam się ustawić powieści w bardzo subiektywnej kolejności, ot tych, których czytać nie zamierzam, po te, po które mam zamiar sięgnąć. Zapewne z czasem na mym blogu pojawią się inne listy TOP 10, czy to związane z literaturą, czy z filmem, czy z muzyką. Zachęcam do komentowania.